Czym jest regresja między wcieleniami? Prosty przewodnik

Co to jest regresja między wcieleniami?

Regresja między wcieleniami to forma pracy z pamięcią i wyobraźnią, prowadzona w stanie głębokiego odprężenia. Praktyk pomaga osobie wejść w ten stan, a potem zadaje pytania i towarzyszy jej w doświadczeniu. Osoba przez cały czas pozostaje świadoma: słyszy pytania, odpowiada własnymi słowami i w każdej chwili może przerwać.

Przedmiotem sesji jest to, co uczestnicy opisują jako życie między wcieleniami: okres, który w ich relacjach jawi się jako czas pomiędzy śmiercią w jednym życiu a narodzinami w kolejnym. W zapisach tysięcy takich sesji powtarzają się podobne motywy:

• spotkanie z istotami opisywanymi jako przewodnicy,
• przegląd zakończonego życia i płynących z niego lekcji,
• kontakt z grupą bliskich, znajomych dusz,
• planowanie i wybór kolejnego wcielenia.

Sam stan regresji często budzi obawy, dlatego doprecyzujmy: to nie jest sen ani utrata kontroli. Najbliżej mu do głębokiej medytacji albo tego momentu tuż przed zaśnięciem, gdy obrazy pojawiają się same, a jednocześnie wiadomo, gdzie się jest. Nikt niczego nie „wgrywa" osobie w trans; praktyk zadaje otwarte pytania, a odpowiedzi pochodzą od samego uczestnika. Po sesji pamięta się jej przebieg, podobnie jak pamięta się intensywny film albo rozmowę.

Od razu jedno zastrzeżenie: regresja to doświadczenie subiektywne. Nauka nie potwierdza reinkarnacji ani istnienia życia pomiędzy wcieleniami, a relacje z sesji można rozumieć różnie: dosłownie, symbolicznie albo jako pracę wyobraźni. Dla wielu osób sesja ma jednak realną wartość osobistą: pomaga uporządkować myśli, spojrzeć na własne życie z dystansu i nazwać to, co naprawdę ważne. Taką perspektywę przyjmuje też ten serwis: opisujemy metodę rzetelnie, bez obietnic i bez rozstrzygania sporów światopoglądowych.

Skąd wzięła się ta metoda?

Współczesną formę tej pracy zawdzięczamy dr. Michaelowi Newtonowi (1931-2016), amerykańskiemu hipnoterapeucie z doktoratem z poradnictwa psychologicznego. Newton przez lata prowadził klasyczną hipnoterapię, początkowo sceptycznie nastawiony do tematów duchowych. Przełom nastąpił, gdy jedna z jego klientek w trakcie sesji spontanicznie zaczęła opisywać nie kolejne życie, lecz to, co działo się pomiędzy: miejsce, w którym, jak mówiła, czekali na nią bliscy.

Newton potraktował ten przypadek jako punkt wyjścia do systematycznej pracy. Przez ponad trzy dekady zebrał zapisy około 7000 sesji i uporządkował powtarzające się w nich motywy w spójny model. W 1994 roku opisał go w książce Journey of Souls (wydanie polskie: Wędrówka dusz), a następnie rozwinął w kolejnych publikacjach. Ich omówienie znajdziesz w naszym przeglądzie książek Newtona, a sylwetkę autora w biografii dr. Newtona.

Co ciekawe, Newton do końca życia podkreślał, że zaczynał jako sceptyk i że to powtarzalność relacji, a nie wiara, przekonała go do dalszych badań. Klienci z różnych kultur, religii i zawodów, nieznający swoich nagrań nawzajem, opisywali zbieżne obrazy i etapy. Ta zbieżność nie jest dowodem naukowym, ale to właśnie ona sprawiła, że jego książki przetłumaczono na kilkadziesiąt języków i że metoda przetrwała próbę czasu.

Sama metoda Newtona znana jest na świecie jako Life Between Lives, w skrócie LBL. Obie nazwy są znakami towarowymi Michael Newton Institute, organizacji założonej przez jego uczniów, i przywołujemy je tutaj wyłącznie informacyjnie. W języku polskim na określenie tej pracy przyjął się termin regresja między wcieleniami i takim terminem posługujemy się w całym serwisie.

Czym różni się od regresji do poprzednich wcieleń?

Te dwie formy pracy często się myli, bo obie korzystają z podobnego stanu odprężenia. Różnica dotyczy celu podróży:

• Regresja do poprzednich wcieleń prowadzi do przeżyć opisywanych jako inne życia: konkretne postaci, miejsca i wydarzenia.
• Regresja między wcieleniami sięga dalej: do okresu pomiędzy tymi życiami, w którym pojawiają się motywy przewodników, grupy dusz i planowania wcielenia.

W praktyce sesja między wcieleniami jest zwykle dłuższa i wymaga głębszego odprężenia, dlatego wielu praktyków zaleca, by najpierw doświadczyć zwykłej regresji. Szczegółowe porównanie obu podejść znajdziesz w artykule Regresja do poprzednich wcieleń a regresja między wcieleniami.

Pełny obraz tematu - od definicji, przez przebieg i cenę sesji, po wybór praktyka - znajdziesz w przewodniku: Regresja hipnotyczna LBL - jak zacząć.

Jak wygląda taka sesja?

Typowa sesja regresji między wcieleniami trwa od trzech do czterech godzin i składa się z kilku etapów:

• rozmowa wstępna: intencja, pytania, najważniejsze fakty z życia,
• wprowadzenie w stan głębokiego odprężenia (indukcja),
• przejście przez wspomnienia z dzieciństwa i ostatniego wcielenia,
• część główna: doświadczenie opisywane jako życie między wcieleniami,
• powrót i omówienie, często z nagraniem sesji do późniejszego odsłuchania.

Specjalnego przygotowania nie trzeba: wystarczy być wyspanym i otwartym na to, co się pojawi. Wiele osób opisuje po sesji spokój, wzruszenie i poczucie, że pewne sprawy „ułożyły się na swoim miejscu". Zdarza się też, że doświadczenie jest skromniejsze niż oczekiwania: pojedyncze obrazy, wrażenia, urywki. Jedno i drugie jest normalne. Cały przebieg, etap po etapie, opisujemy w artykule Jak wygląda sesja regresji.

Dla kogo jest ta praca?

Po sesje regresji między wcieleniami sięgają najczęściej osoby, które:

• są ciekawe własnej duchowości i chcą jej doświadczyć, a nie tylko o niej czytać,
• przeżyły stratę bliskiej osoby i szukają ukojenia oraz szerszej perspektywy,
• stoją przed ważną decyzją i chcą spojrzeć na swoją sytuację z dystansu,
• od dawna czują, że ich życie ma jakiś kierunek, i chcą go lepiej nazwać.

Dobrze też wiedzieć, czego się spodziewać w dłuższej perspektywie. Regresja między wcieleniami nie jest praktyką, którą powtarza się co tydzień jak terapię czy medytację. Większość osób odbywa jedną, najwyżej kilka sesji w życiu, a praca zaczyna się tak naprawdę po niej: w przemyśleniach, notatkach i decyzjach, które z niej wynikają. Dlatego nagranie sesji i spokojny czas na jej „przetrawienie" bywają równie ważne jak samo doświadczenie.

Nie jest to natomiast praca dla każdego. Regresja nie jest psychoterapią ani leczeniem i nie powinna ich zastępować. Osoby w ostrym kryzysie psychicznym lub w trakcie leczenia psychiatrycznego powinny najpierw omówić taki zamiar ze swoim lekarzem. Zdrowy sceptycyzm w niczym nie przeszkadza, ale minimalna otwartość na doświadczenie jest potrzebna.

Jeśli czujesz, że to praca dla Ciebie, najważniejszy jest wybór praktyka: doświadczonego, pracującego etycznie i jasno mówiącego, czym sesja jest, a czym nie jest. W Polsce takie sesje prowadzą m.in. zarówno ośrodki, jak i praktycy indywidualni; pełną, aktualną listę znajdziesz w naszym spisie specjalistów. Przed pierwszą sesją dobrze jest umówić się na krótką rozmowę i sprawdzić, czy dana osoba budzi Twoje zaufanie.

Najczęstsze pytania o regresję między wcieleniami

Czy regresja między wcieleniami to to samo co LBL?

Life Between Lives (LBL) to nazwa metody opracowanej przez dr. Michaela Newtona; nazwa i skrót są znakami towarowymi Michael Newton Institute i przywołujemy je wyłącznie informacyjnie. Regresja między wcieleniami to generyczne polskie określenie tej formy pracy, używane także przez praktyków niezwiązanych z instytutem.

Czy trzeba wierzyć w reinkarnację, żeby spróbować regresji?

Nie. Wystarczy otwartość na doświadczenie. Część osób traktuje sesję dosłownie, część jako pracę symboliczną albo wgląd we własną psychikę. Osobista wartość sesji nie zależy od przyjętej interpretacji.

Ile trwa sesja regresji między wcieleniami?

Zwykle od trzech do czterech godzin, razem z rozmową wstępną i końcowym omówieniem. To znacznie dłużej niż standardowa sesja hipnoterapii, dlatego praktycy planują na ogół jedną taką sesję dziennie.

Czy każdy wejdzie w stan regresji?

Większość osób osiąga wystarczające odprężenie, ale głębokość doświadczenia bywa różna. Pomagają dobra relacja z praktykiem, brak presji na efekt oraz wcześniejsze doświadczenie regresji do poprzednich wcieleń lub medytacji.